Reisverslag 2005

Reisverslag naar de Mid-West 2005 

24 mei

Dag 1 

We vertrokken om kwart voor acht uit Goes met de Intercity naar Schiphol. Jammer genoeg konden we gezien het tijdstip van vertrek geen gebruik maken van de kortingkaart van de NS en moesten een kaartje tot Rotterdam kopen om van daaruit verder met onze vrije reisticket naar Schiphol te gaan waar we om kwart voor tien aankwamen.
Nadat we de bagage hadden ingecheckt  en onze instapkaarten hadden gekregen werden we voor dat we in het vliegtuig konden, door een beveiligingbeambte ondervraagt over onze bagage. Alles bleek natuurlijk in orde.
We stapten om kwart over twaalf in de Boeing 777 van United Airlines, een super modern vliegtuig met voor iedere stoel een TV-screen met daarop 10 TV- en de nodige Audio-kanalen.
De vertrektijd was precies om tien voor een ’s middags en hadden een voorspoedige reis naar Washington Dulles, waar we om kwart voor drie (21.45 uur) aankwamen en moesten overstappen in een Airbus 320 van TED, een maatschappij van UniTED Airlines.Dit toestel had door het slechte weer  drie kwartier vertraging opgelopen. Op dit vliegveld moesten we ook onze bagage re-inchecken. We kwamen rond half acht (04.30uur) aan in Las Vegas.
Nadat we daar onze bagage hadden opgehaald en ons bij de balie van het autoverhuurbedrijf “Dollar Rent” hadden gemeld, werden we met een shuttle naar dit bedrijf gebracht waar de auto op ons stond te wachten. Vandaar uit was het nog 15 km, via de “Strip”, naar ons eerste hotel wat we gemakkelijk vonden. We kregen op de “Strip” gelijk een geweldige indruk van de hotels met hun fantastische verlichting.                                        

Nadat we ons hadden ingeschreven en alles op de kamer hadden gebracht was de dag nog niet lang genoeg geweest en begaven we ons naar Fremont Street waar een fantastische lichtshow plaats vond in de openlucht. Was niet moeilijk te vinden want het was tegenover het Plazahotel, waar die nacht logeerden.
Daarna dachten we zo dicht bij de Stratosphere waren, maar dat viel goed tegen, want de wandeling duurde ongeveer een half uur.
Ook moesten we nog wat voedsel naar binnen zien te werken, dus naar MD om wat frietjes met kippensnacks.

Om op die toren te kunnen was een line-up van rond de 40 minuten, dus besloten we maar om een taxi te nemen en terug te gaan naar het hotel, waar we rond middernacht (25 mei 09.00 uur) arriveerden. Een super lange dag. Deze eerste nacht brachten we dus door in het Plaza Hotel, downtown Las Vegas.

We wilden via internet laten weten dat de reis goed was verlopen maar dat leverde en groot probleem op. Een te gecompliceerd systeem zorgde er voor dat de minimale ingebrachte 3 dollars werden opgeslokt en het webmail werd geblokkeerd. . Toen ik mijn beklag deed bij het personeel was het enige wat ik te horen kreeg: “I don’t know how it works”.  Waar ze wel verstand van hebben is gokken, dat gaat 24 uur per dag door. 

25 mei

Dag 2 

Na een jetlag-nacht toch wel goed geslapen, maar waren om 6 uur al wakker en hebben toen een bad genomen en zijn gaan ontbijten beneden in het hotel onder het bekende motto “all you can eat” en dat hebben we toen ook gedaan. We zijn met een stevig ontbijt achter de kiezen en nadat de auto was voorgereden, (want dat hoort zo in dat soort hotels) vertrokken richting St. George in Utah. We hebben de prachtige route genomen via “The Valley of Fire”.
Daar hebben we onze parkpas van $50,- aangeschaft welke toegang geeft tot alle Nationale parken in de USA, een heel jaar lang.
Een schitterende route met prima wegen. We waren echt soms in de “Middle of nowhere”. In geen velden of wegen een auto te bekennen. Natuurlijk zijn we dikwijls gestopt voor het nemen van foto’s en videofilm. Wat was dat mooi en we begrepen dan ook waarom men dat “The Valley of Fire” noemt. De temperatuur was ongeveer 32 graden celcius en de rotsen hebben een donkerrode kleur.

Nadat we deze schitterende natuur hadden verlaten zijn we gestopt in Overton een klein plaatsje met een redelijk grote supermarkt om wat proviand in te slaan en waar we met onze gewone pinpas konden betalen.
Rond half 2 hebben we de auto aan de kant gezet en hebben met draaiende motor, zodat we de airco konden gebruiken de “lunch” genuttigd.

We hadden ook een afslag gemist en kwamen daar na ongeveer 17 mijl achter, dus terug gedraaid en de juiste weg ingeslagen. Deze bleek voor Overton te liggen, dus hadden we in dit plaatsje helemaal niet hoeven zijn.
Omstreeks kwart voor vier kwamen we in ons hotel RAMADA in St. George aan. Bij het inchecken bleek dat ik de verkeerde voucher had afgeven in Las Vegas en dus ook met de verkeerde aan de balie stond bij het RAMADA hotel. Gezien dat alle hotels al van te voren waren betaald leverde dat dan ook geen verdere problemen op.
Weer een probleem was het internetten. Ook zij hadden zo’n zelfde systeem als in Las Vegas, alleen ging niet met contante dollars maar met creditcard, weer geprobeerd en jawel de ezel stootte zich weer aan dezelfde steen en dus weer 3 dollars kwijt. 

26 mei

Dag 3 

Na een goede nachtrust zijn we om kwart voor acht na ons (stevig) ontbijt vertrokken richting Zion National Park. De afstand was niet zover (40 mijl) en kwamen daar omstreeks 9 uur aan.
Het park ligt grotendeels aan de Virgin river. Een groot ravijn, zijkloven, rijke vgetatie, steile rotswanden en diepe ravijnen zijn de ingrediënten van dit gebied. Het kreeg zijn status in 1919 en heeft een oppervlakte va 592 vierkante kilometer.
De hoog oprijzende wanden en hellingen zijn ontstaan door geologische processen die zich meer dan 200 miljoen jaren geleden hebben afgespeeld. Ongeveer 60 miljoen jaren geleden begon het gebied, wat nauwelijks boven de zeespiegel uitkwam, langzaam omhoog te drukken. De hoogte waarin het werd omhoog gedrukt was in sommige gevallen meer dan 1500 meter.
In de zomer is het verboden om met de auto door het park te rijden dus werden we met een gratis shuttlebus naar verschillende punten gebracht waar men dan daar vanuit een wandeling kan maken.
Het was in een woord adembenemend. Bij de laatste halte zijn we even uitgestapt en ook bij de halte naar de “Weeping Rock” hebben we deze kleine wandeling gedaan naar de altijd huilende rots. Om half twaalf verlieten we het park  om naar Bryce Canyon te gaan via de Zoin Mt Carmel Hwy, een geweldige mooie route, dus weer veel gestopt o.a bij de Red Rock Canyon. Een geweldig sprookje om te zien net zoals Bryce Canyon.                                  

Dit prachtige park ligt in een gebied war alleen te bereiken is via bossen van pijnbomen, sparrem, dennen en espen. Het zgn basin bestaat uit meer dan 50 verschillende lagen kalksteen. De vorm vertoont gelijkenissen met een amfitheater. Zuilen, torens, omhoogstekende punten in veel verschillende kleuren kenmerken dit gebied. De kleuren veranderen ook onder de verschillende weersomstandigheden. Ook dit gebied stond miljoenen jaren geleden geheel onder water, wat ook de verantwoordelijke factor is samen met sneeuw, ijs en regen voor dit uiterlijke kenmerk. Niet de wind zoals velen denken.
In Bryce Canyon worden nog steeds fossielen van Dinosaurussen gevonden die hier de moerassen doorzochten om plantaardig materiaal te verzamelen.              

Het park  wat sinds 1928 de status heeft is slechts 145 vierkante kilometer groot.
We moesten nog heel wat kilometers afleggen en daarom vertrokken we om half vijf vanuit dit park via de toeristische route richting Torrey. Om dan in een keer door te rijden gaat gewoon niet omdat je onderweg zoveel moois tegenkomt. Als je dat wel zou doen zou je het je eigen nooit vergeven. Vooral het laatste stuk, waar we nog door de sneeuw reden was heel mooi. Zonder het te merken zit je de hele route tussen de 2 a 3000 meter hoog.

Omdat we nog geen bericht naar het thuisfront hadden kunne versturen zochten we naar een internetcafé, wat we vonden in een klein Indiaan winkeltje waar een oude Indiaan mij zijn computer leende voor $1 zodat we vandaar een e-mail naar onze dochter hebben gestuurd.
Om acht uur kwamen we ’s avonds aan in ons hotel in Torrey aan. Het was het Best Western Capitol Reef Resort. Verder was het een gehucht waar niet veel te beleven viel. Geen restaurant was er te bespeuren. De plaatselijke bakker die ook een Pizza kon verzorgen had niet het gas van de oven uitgezet en kon alleen nog wat belegde broodjes maken.
In het hotel kon men wel gratis gebruik maken van internet en daar hebben we dan ook dankbaar gebruik van gemaakt en weer wat gemaild naar onze zoon en dochter. Om half elf ging die dag het licht uit. 

27 mei

Dag4 

Goed geslapen, alhoewel Riet midden in de nacht wakker werd met een flinke hoofdpijn, viel dat ’s morgens gelukkig mee.
Torrey is zoals reeds gemeld een oud klein stadje, maar had wel een bakker en een postkantoor, wat om half acht al open ging. (waar vind je dat nog?) Postzegels gekocht. geplakt en gepost. Daarna naar de bakker voor wat boodschappen.
Om acht uur zaten we in de auto op weg naar het Capitol Reef Park. Ook weer geen woorden voor te vinden, zo mooi. Wat een natuur.
Het is 987 vierkante kilometer groot en heeft heftige rotsformaties, hellingen, kloven en canyons. In 1971 kreeg het de status van National Park. De gemiddelde dagtemperatuur in de zomer is rond de 38 graden en in het vooren najaar ongeveer 10 graden.                                          

Een Amerikaanse moeder met dochter afgezet bij het Visiter Centrum en toen de zgn. scenic route gereden om daarna, na wat opnames gemaakt te hebben, op weg te gaan naar Salt Lake City. Een heel verschil met ’s morgens maar toch wel een mooi landschap tot op de Main Highway. Daar was het wel heel druk en mocht de snelheid opgevoerd worden naar 75 mijl/uur (120 km). We kregen weer even het gevoel dat we in Nederland op de snelweg zaten.
Het enige verschil was het aantal banen, (soms 6 rijstroken mee en 6  tegen). En dan hebben ze toch ook nog files. Weer hadden we een Best en Western hotel, dus kwam ik weer in de gelegenheid om wat te mailen naar het thuisfront.

Wandelend gingen we op zoek naar de Kerk van de Mormonen. Die houden elke dag een open dag. We kregen een rondleiding van twee “sisters”, een afkomstig uit de Filipijnen en een uit Korea. Het ging ons niet zo zeer om te horen wat ze te vertellen hadden, want het was meer de leer der Mormonen wat ze verkondigden, maar we waren wel nieuwsgierig naar de de gebouwen, want die stonden er heel veel. Hier moet een enorme rijkdom achter schuilen. Alles was schitterend beschilderd, zoals de rondom geschilderde wand over het heelal. Nadat we hadden duidelijk gemaakt dat we het maar bij onze eigen bijbel houden, dankten we voor de rondleiding. Het was inmiddels acht uur en hadden best trek. We dronken  op het terras van een Italiaans restaurant een  Budweiser en aten een pizza. Om negen uur gingen we ons hotel opzoeken om weer vroeg te gaan slapen. 

28 mei

Dag 5 

Om 6 uur opgestaan, want we moesten die ongeveer 500 km rijden. Na zelf gemaakte ontbijt verlieten we om zeven uur Salt Lake City.
In Logan, ook weer een van de stadjes waar je doorheen rijdt, hebben we in een supermarkt wat proviand ingeslagen. Toen we daarna zo’n 20 mijl hadden gereden kwamen we er achter dat we weer op de verkeerde weg zaten, dus weer terug en hadden dus 40 mijl teveel gereden door een gemiste afslag. We zaten hierdoor in de verkeerde staat n.l. Idaho.
Eenmaal op de juiste weg was het weer allemaal mooi om te zien. We kwamen bij Bear Lake waar we onze “lunch”hebben genuttigd.
Natuurlijk zijn we weer verschillende keren gestopt voor de plaatjes en kwamen om half zes aan in het skioord Teton Village, weer een Best en Western hotel, dus weer gratis e-mail verstuurd naar zoon en dochter.
We hebben gegeten in de grootste vreetschuur van het dorp, n.l. een prime rib, een soort beafstaek. En ook hier ging om 11 uur het licht uit. 

29 mei

Dag 6 

Opgestaan om 7 uur, niet te vroeg want de trip was nu maar rond de 285 km en het regende.
Na het weer zelf gemaakte ontbijt (broodje kaas met jus d’orange en koffie) vertrokken we om 9 uur naar het Grand Teton National Park. Ondanks de regen was het weer adembenemend. Wat een prachtig land. Rond 11 uur was het weer droog.
We kochten bij het Visiter Centre wat aanzichtkaarten en een DVD over het Yellowstone park, waar we die dag ook een gedeelte van zouden zien. Rond de middag kwamen we daar aan en tijdens ons middagmaal op een parkeerplaats kregen we bezoek van diverse eekhoorntjes die de broodkruimeltjes netjes opaten. Ze waren zo mak dat ze bijna op je schoen kwamen zitten om te zien of er nog meer te halen was.                                 
Grand Teton heeft zijn status sinds 1929. Het is gelegen 11 km ten zuiden van Yellowstone National Park.
Om kwart voor twee reden we dan het Yellowstone Park in. Prachtige watervallen, dus weer filmen. Terwijl ik mij naar een uitzichtpunt begaf raakt mijn batterij van mijn videocamera los en viel naar beneden richting rivier. De poging die ik ondernam om hem op te sporen mislukte, dus na wat hevig gemopper over het verlies reden we wat geïrriteerd verder.
De irritatie was vlug gedaan na het zien van deze mooie natuur met wildlife, zoals een kudde grazende bisons, een moose en elks, maar helaas nog geen beer.
Het park heeft een oppervlakte van 8992 vierkante kilometer en is sinds 1 maart 1872 het eerste Nationale Park ter wereld. Het aantal bezoekers per jaar ligt zo rond de 3 a 3,5 miljoen.
Aan de Minnetaree- Sioux indanen heeft het park zijn naam te danken. Zij gaven deze naam aan de rivier die door het park stroomt. Deze rivier is echter niet genoemd naar het gele gesteente welke men in de canyon vind, maar naar de gele klei op de zandbanken in de buurt van de plaats waar de Yellowstone river samen vloeit met de Missouri. Veel later kreeg het gehele gebied rondom de gele canyon wanden de naam Yellowstone.

Om ongeveer vijf uur kwamen we aan bij de natuurlijke geisers. Eerst was er het Upper Geyser Basin waar de zwavelstoom vanaf kwam. Toen op weg naar de “Old Faithful” en na jawel weer 15 mijl verkeerd te hebben gereden, (we kwamen bij het Yellowstone Lake en Riet opmerkte dat dit niet de bedoeling was, dus weer terug), kwamen we dan bij de mooiste geiser van het Yellowstone park n.l. “Old Faithful”. Deze geiser spuit met de regelmaat van de klok om de 91 minuten. En we moesten dan ook wachten tot tien voor half acht. Old Faithful heeft zijn naam gekregen in 1870 omdat de eruptie steeds precies op tijd gebeurden. De gemiddelde tijd is sindsdien wel wat langer geworden (nu dus 91 min) als gevolg van aardbevingen en vandalisme, maar nog steeds betrouwbaar. Elke uitbarsting duurt 1,5 tot 5 minuten en er wordt dan 14.000 tot 32.000 liter water omhoog gespoten tot een hoogte die varieert van 30 tot 50 meter.

Ongeveer 2 miljoen jaren geleden waren hier geweldige vulkaan uitbarstingen, daarna nog op 1,2 miljoen jaren en nog op zo.n 600.000 jaren geleden. Hierdoor ontstonden er grote holen onder de aardkorst waar nog steeds vulkanisch uitbarstingen ontstaan.
Hierdoor verschuift het plateau ongeveer 4 cm per jaar naar het westen. Dit leidde in 1959 tot een hevige aardbeving met een kracht van 7.5 op de schaal van Richter
Het was wat de temperatuur betreft behoorlijk koud geworden en de wind maakte het daarbij ook niet echt aantrekkelijk dus gingen we in afwachting in het restaurant wat eten, pasta met meatsaus, erg lekker. Ook nog wat souvenirs gekocht. Het was het wachten bijzonder waard en erg interessant om te zien.
Al was de afstand deze dag niet zo groot, door dit natuur verschijnsel, welke veel bekijks had, kwamen we pas om kwart over negen in ons hotel Best Western Inn in West Yellowstone. 

30 mei

Dag 7 

Nadat we hadden ontbeten en de benzine voorraad hadden bijgevuld vertrokken we om kwart over zeven voor het mooiste stuk van het Yellowstone park. Het was prachtig weer, al was de temperatuur zo rond de 15 graden door de hoogte waarop wij ons bevonden. We werden weer gefassioneerd door de verschillende geisers die we langs de kant van de weg tegenkwamen. Soms zou je denken dat de rots waaruit de zwavelstoom komt zou openspringen door de kracht. Het thermische water kookt als het naar buiten komt.
Heel mooi was de “Upper Tarrace Area” bij Mammoth Hot Spring, een rondweggetje van enkele km met veel gekleurde en werkende geisers.
In het Visit Centre heb ik een raport laten opmaken door een Ranger i.v.m. het verlies van mijn verloren batterij. Daarna kwamen we langs verschillende watervallen. We wilden naar Canyon Village en we waren deze stad op enkele km genaderd toen er op “detour” opdook.
Maar “detour” moest zijn “retour”, want er was geen andere weg dan waarover we gekomen waren. En weer moesten we terug, zo,n 75 km totdat we bij de Norris geisers kwamen.
Vandaar konden we via de zgn. 19 km lange Norris Canyon Road weg  naar Canyon Village
Het was echter geen straf om terug te moeten in deze prachtige natuur. Vervolgens kwamen we bij de Upper en de Lower Falls, welke spectaculair door Yellowstone stromen.
De Lower Fall is twee keer zo hoog dan de Niagara Falls Bij Fishing Bridge richting Cody. Onderweg zagen we eerst wat bizons, een wolf en jawel……..een Grizzly. (Ze zijn er dus toch).
Na Yellowstone te hebben verlaten werden we verrast door eerst een hagel- en later zelfs een sneeuwbui(tje). We beseften ook toen weer dat we zo rond de 3000 hoogte zaten. Wat we zagen was werkelijk een sprookje van ijs en sneeuw. Yellowstone ligt overal boven de 2000 meter en op de meeste plaatsen ligt nog wel wat sneeuw in deze tijd van het jaar. Het was genieten van de eerste tot de laatste minuut.

Cody een leuk stadje gesticht door de befaamde Buffelo Bill en het ziet er ook echt uit als een Western stadje. Erg populair want het barste er van de hotels.
Ons hotel was de Holiday Inn en na te hebben ingecheckt zijn we gaan eten in een restaurant genaamd “Granny’s Famely Dining”. Friet met kip en Dieet Coke, want alcohol houdende dranken waren hier taboe. We werden bediend door een wat groot uit de kluiten gewassen ober, genaamd Chris, die wel 5 of 6 keer met luide stem kwam vragen “IS EVERTHING OKÉ” en of we nog “POP” (cola) moesten.
Nadat we afgerekend hadden zijn we na een kleine wandeling, (door de kou, 9 gr) in ons hotel beland. 

31 mei

Dag 8 

Om half zeven opgestaan en ontbeten, benzine getankt en boodschappen gedaan in de super. Om kwart over 8 zijn we vertrokken voor een afstand van ongeveer 450 km naar Rock Springs. Onderweg niet veel gestopt. We waren nog wat verwend door het mooie Yellowstone park.

We reden via Thermopolis, Riverton en Lander naar Rock Springs. Wegnummer 191 is een weg waar over  91 mijl geen bocht in zit. Alsmaar rechtuit met links en rechts prairie. We zijn in 35 mijl twee auto’s tegen gekomen. 
Vanaf Cody naar Thermopolis hadden we geregeld zicht op de Rocky Mountains.
Door de wat eentonige rest van de reis kwamen we al om half drie aan in het hotel en dat was weer voor mekaar.
Het was ditmaal een Comfort Inn en met gratis internet.
De koffers uitgepakt en e-mails verstuurd naar onze kennissen.
In de Pizzahut was een buffet, ook weer onder het bekende motto van “All you can eat” en dat allemaal voor $ 6,50 pp 

1 juni

Dag 9 

Het zou de langste dag worden van de reis wat de autorit betrof en dat was ook zo want toen we in het hotel aankwamen stond de dagteller op 396 mijl=634 km.
We vertrokken uit Rock Springs om kwart over zeven na een geweldig goede nachtrust. De avond ervoor was de tank al voorzien van verse brandstof, dus konden we vlug vertrekken.
Al gauw kwamen we in een mooie omgeving terecht, dus weer genieten van de schitterende natuur. Onderweg hadden we in een supermarkt koffie gedronken en wat boodschappen gedaan. Na nog wat andere stopplaatsen aangedaan te hebben gingen we verder naar de arches van Moab. Wat we hier weer voorgeschoteld kregen is met geen pen te beschrijven zo imposant en mooi, dus doe ik ook geen poging om dat te doen.
Het Arches National Park is 313 vierkante kilometer groot en ligt op een hoogte van 1203 tot 1718 meter.
De belangrijke kenmerken zijn  de stenen bogen (arches). De naam heeft het park te danken aan het feit dat het de meeste natuurlijke bogen ter wereld op zijn grondgebied heeft, het zijn er meer dan 2000. de bekendste arches zijn de Double O Arch, Devil Garden Arch, Lanscape Arch, de Delicate Arch en de Tower Arch.
We kwamen daar om 3 uur aan en zijn het gehele park doorgereden, zodat we pas tegen acht uur in ons hotel aankwamen dat maar 2 mijl verderop lag.
Dit keer hadden we een Super 8 hotel.
Nadat we onze kamers hadden gekregen, gingen we op zoek naar een eetgelegenheid, want die waren er genoeg. We kozen voor een Mexicaans restaurant “Hacienda” (hoe kan het ook anders) en hebben ons zelf getrakteerd op heerlijk borrito’s en een Nederlandse Heineken. 

2 juni

Dag 10 

Vandaag weer vroeg op, 6 uur. Ontbeten en om 7 uur waren we weer op pad. ’n Prachtige route vanaf Moab. Veel berg op en af dus het benzineverbruik loopt op. We rijden door tot Blanding en kopen onze lunch bij Clark’s Market. Daarna rijden we door en komen bij de “Valley of The Gods”. Hiervoor moet je eigenlijk een vierwiel aangedreven motorvoertuig hebben, dus gaan we na enkele mijlen jammer genoeg terug naar de highway, want mooi was het er wel. Daarna komen we langs Mexican Hat, een rotsformatie in de vorm van een omgekeerde sombrero (met wat fantasie). Sommigen zouden misschien wat veel fantasie nodig hebben.                                  

We zien in de verte “Monument Valley” opduiken. Een prachtig gezicht al die tafelbergen en kleuren van her gesteente tegen de strak blauwe lucht. Geen wonder dat dit wonder der natuur verschillende keren is gebruikt als decor voor westernfilms. We hebben hier de auto aan de kant gezet en hebben in de toch wel warme omgeving onze broodjes met kaas en worst genuttigd. Gelukkig stond er wat wind en dat veraangenaamde de temperatuur die toch boven de dertig graden lag.
Na dit natuurgeweld bezochten we ook nog het Navajo gebied, daar deden we een kleine wandeling  en vervolde onze weg naar Page.
We hadden een route genomen die we beter hadden niet hadden kunnen nemen, want we moesten 19 km op een onverharde weg door het losse rode zand rijden. Er kwam geen einde aan zo leek het en het zweet stond dan ook in de handen van de chauffeur met bijrijder.
Het nummer van de weg vergeten we niet zo vlug meer nr. 221. Het einde kwam gelukkig in zicht en het zweet in de handen koelde dankzij de airco snel af.
Nog 59 mijl naar Page. Leuke stad met een sjiek Marriot hotel waar we ons opfriste en hebben ons toen gewaagd aan de befaamde Kentucky Fried Chicken, maar dat hadden we ook beter niet kunnen doen. De tent zat vol Indianen en het “buffet” was niet geweldig.
Page ligt aan de voet van de Glen Canyon nabij het Lake Powell. We hebben ’s avonds nog wat rond gereden en verschillende mooie “scenic overlooks” bewonderd en dat was prachtig vooral met de ondergaande zon. 

3 juni

Dag 11 

De avond ervoor was het weer zo prachtig ook al waaide het wel erg, maar het weer van deze morgen hadden we toch echt niet verwacht.
Stromende regen in Page en onderweg onweer en bliksem. En dan op weg naar een van de wereldwonderen. Dat kan toch niet waar zijn.
Ook hadden we de avond ervoor op onze kamer de wekker radio die 1 uutr achter liep naar wij dachten gelijk gezet met onze horloges. Maar we hadden pas ’s middags in de gaten dat het tijdsverschil in Arizona dezelfde was als in Nevada, waren we niet om 6 uur opgestaan maar om 5 uur en zaten we om 6 uur  al in de auto op weg naar de Grand Canyon. Lekkere lange dag dus. Het weer knapte op en hoe dichter we bij de Grand Canyon kwamen hoe mooier het weer. Wat een geluk. We waren dan ook al om 9 uur bij de Grand Canyon en genoten van het vroege zonlicht. Het was echt een formidabel gezicht de nog laagstaande zon over de Canyon. Als je hier staat en je kijkt over de Grand Canyon, voel je je echt heel klein.  We bezochten alle uitkijkpunten die er waren zoals Mather Point, Hopi Point, Dessert View Drive en het Mohavi Point.  Je kan van hieraf de Colorado rivier zien. We kregen er geen genoeg van.
Het beslaat een afmeting van 4931 vierkante kilometer. De lengte is 446 kilometer en breedte varieert van 16 tot 29 kilometer terwijl de maximale diepte 1829 meter bedraagt.
s’Middags hebben we met de gratis shuttle ook nog andere scenics bezocht.
We kochten wat souveniers in de nu toeristisch ingericht wachttoren en vertrokken, na nog een blik te werpen op de Canyon, omstreeks 3 uur naar Flagstaff. Tijdens de rit werd of niets gezegd of alleen gepraat over de Grand Canyon.

De Grand Canyon zijn verdeelt in een North Rim en een South Rim welke hemelsbreed 16 km uit elkaar liggen. De hoogte van de North Rim is 2400 meter en van de South Rim 2100 meter. Als je echter van de North naar de south Rim per auto moet men 345 km afleggen.
Tusse n de 575 en 225 miljoen jaren geleden was de Grand Canyon een gigantische binnenzee. Ongeveer 65 miljoen jaren geleden begon de aardkorst in dit gebied  boven de zeespiegel uit te rijzen en daarmee was de geboorte van de Rocky Mountains een feit.
Door de sneeuw en regen welke van de Rocky Mountain kwam zochten een weg tussen de relatief zachte uitgesleten wanden van de Grand Canyon en daarmee ontstond de Colorado rivier, zo’n 6 miljoen jaren terug. De eroserende krachten van water,wind, zon en vorst zorgden er voor dat de zachte wanden steeds meer uitsleten.

Het hotel was niet zo makkelijk te vinden in dit drukke deel van de stad, maar na wat vragen kwamen we er om ongeveer 5 uur aan. Het was weer een Best en Western dus weer even mailen. s’Avonds hebben we een heerlijke hamburger gegeten bij Bud’s Burger. 

4 juni

Dag 12  

Half achr dus vertrokken dus in de richting Sedona. Daar konden we geen supermarkt vinden. Toch nog wat rond gelopen en gereden, waarna we naar New River gingen waar en kleine winkel was waar we brood kochten. In Carefree hebben dit genuttigd. Wel vlug want de temperatuur zat al behoorlijk boven de vijf en dertig graden en geen schaduw van betekenis.
Daarna wilden we de Apache Trail op, naar Goldfield maar dat was moeilijker dan we dachten. Bij een benzinestation wezen ze ons de weg (altijd behulpzaam die Amerikanen) en toen was het een “Piece of Cake”. Daar kwamen we omstreeks 2 uur aan. Een heel leuk ouid spookstadje uit 1893 waar toen de gouddelvers woonden. Alle gebouwen waren nog in originele staat aan de buitenkant want van binnen was het al giftshops, restaurant en cafe wat de klok slaat. Om kwart voor 4 verlieten we het “goudveld” en gingen we op weg naar ons hotel in Scotssdale, maar ook dat ging niet vanzelf, want de weg waaraan dit zou moeten liggen was afgesloten, dus weer een “detour”. Ook aan de andere kant van die weg was deze afgesloten. Na drie kwartier te hebben rond gereden besloten we toch die afgesloten weg in te slaan en half weg  stond een lichtkrant langs de weg dat de bezoeker van het hotel in mogen rijden. (waarom niet aan het begin??) Inmiddels was het kwart over vijf.
“Denny’s”is een goed restaurant waar je heerlijk kunt eten en dat hebben  we ook maar gedaan.
Het hotel wat zo moeilijk te vinden was, was het Pima Inn Hotel. 

5 juni

Dag 13 

Om kwart voor zeven het bed uit en ontbeten. Toen nog even een klein telefoontje gepleegd met het thuisfront. Het was inmiddels al bijna 5 uur ’s middags in Nederland. De prijs van de gesprekjes logen er niet om $28,- , E-mailen is goedkoper.
We vertrokken om 8 uur en onderweg weer een “detour”, dus de weg kwijt. Een pompbediende bracht alweer uitkomst want die kennen volgens mij alle wegen in hun buurt.
Bij Safeway boodschappen gedaan en bij de vriendelijke kassiere een klantenkaart bemachtigd zodat we onze Glucosaminetabletten voor de helft van de prijs konden kopen. Ook hadden ze daar weer lekkere koffie.
Op onze weg richting Nevada mooie “woestijn” natuur gezien, zoals bloeiende saguaro cactussen, Yoka’s en nog verschillende andere bloeiende planten.

Na onze lunch verder naar Laughlin. Het was makkelijk te vinden en het plaatsje lijkt een klein beetje op Las Vegas. Grote hotels met gokmachines. Wij logeerden in het Flamingo hotel, 1900 kamers met casino. Bij de desk hadden we een probleem want volgens de manager had de reisorganisatie via internet geboekt en een ander datum opgegeven, n.l. 9 juni i.p.v. 5 juni. Omdat het zondag was kon er niet geïnformeerd worden bij de reisorganisatie. We konden wel een kamer krijgen maar dan moesten we met onze creditcard garant staan.
Als het zou berusten op een misverstand wordt het bedrag terug gestort.
s’Avonds nog wat rond gesnuffeld bij een outlet store en een GAP T-shirtje voor onze kleinzoon gekocht.
We hebben gebruik gemaakt van het buffet in het hotel dat niet mis was, ook weer  onder het bekende motto inclusief drank voor een belachelijke prijs van $ 13,- pp Er is dan ook echt van alles, Salades, vlees en vis gerechten pasta’s, wijn en bier en niet te vergeten de geweldige desserts.

We hebben ook ons geluk nog eens beproefd, maar dat viel dan weer tegen en gingen met een totaal verlies van $ 6,- naar onze luxe kamer. 

6 juni

Dag 14 

Deze morgen ook weer bijtijds opgestaan en op weg naar de Hooverdam die we bezochten van 9 uur tot half twaalf.
Onze eerste indruk was dat er wel meer van deze dammen gebouwd zijn o.a. in Frankrijk, maar toen er eenmaal overheen waren gelopen kwamen we toch wel tot andere gedachten. Wat en kolossaal geheel. 9 grote turbines aan de ene en 8 aan de andere kant van de dam.
De hoogte van de stuwdam is 221,4 meter en de breedte 379 meter en de kosten bedroegen 165 miljoen dollar. Hij is vernoemd naar Herbert Hoover  die in 1931 toen de bouw begon president was. 
President Franklin D. Roosevelt opende 30 september 1935 dit bouwwerk. De grens van Arizona en Nevada ligt precies in het midden van de dam.

De Hooverdan levert gemiddeld 4.000.000.000 kWh stroom per jaar. Het bevat bovendien genoeg beton om een 4-baans snelweg te leggen van San Francisco tot New York.
Nadat we ons op de foto hadden laten zetten en deze hadden opgehaald gingen we naar Las Vegas, het einddoel van onze reis. We parkeerden  de auto in een selfparking garage op de Strip en nuttigde daar onze broodjes met cornedbeef.
Vandaar liepen we door Parijs, compleet met Eifeltoren en Franse straatjes met blauwe lucht met sterren. Daarna naar de Venician een groot hotel waar de gondels met  zingende gondeliers door de aangelegde kanalen varen.  In de Mirage bezocht we de witte tijger en in de Ballagio waren er prachtige tuinen aangelegd.
Dit alles was erg vermoeiend en daarom begaven we ons rond 6 uur naar ons laatste hotel de Plaza, want een verfrissende douche was wel nodig ook vanwege de hitte (rond de 40 graden)
Ook daar was het weer buffetten en toen met de auto naar de Stratosphere toren. Het is hier rond 9 uur donker dus het uitzicht over Las Vegas was prachtig.
Daarna weer de Strip op en geparkeerd op het freeparking terrein bij de Stardust en genoten van de gratis shows die de verschillende hotels boden. Jammer maar de piratenshow bij Tresseur Island ging vanwege de wind niet door. Die avond ook weer veel gelopen en kwamen vermoeid om middernacht op onze kamer aan waar de koffers nog moesten worden gepakt. Om 1 ging het licht uit.

Las Vegas breekt records:

- Er wordt op de Strip meer dan voor 60 miljard dollar gegokt

- Van de 175.000 gokautomaten in de VS staan er in Las Vegas 125.000

- De bevolking groeit met 5.000 mensen per maand.

- Elke maand moet er een nieuwe basisschool worden gebouwd.

- De geluidsonstallatie op Freemomt Street levert 540.000 watt aan geluid op.

- De lichtschow  op Fremont Street bevat 2.1 miljoen lampen.

- Las Vegas heeft 320 zondagen per jaar.

- Er worden per jaar meer dan 100.000 huwelijken gesloten.

- 18 van de 20 grootste hotel ter wereld staan in Las Vegas

- Het grootste suite-hotel ter wereld is het Venitian Hotel met over de 7000 kamers. 

7 juni

Dag 15 

Even over 5 opgestaan en ontbeten, sleutels ingeleverd, die we als souvenir mochten meenemen en toen naar Dollar Rent voor het inleveren van de auto.
We werden met de shuttlebus naar het vliegveld gebracht en vertrokken op tijd richting Washington voor de overstap naar Amsterdam. Hier hadden we een half uurtje vertraging vanwege het drukke luchtverkeer maar toch waren we om de andere ochtend om kwart over zeven, ‘n kwartier te laat, geland. En waren we na een treinreis om kwart over elf weer op de plaats van bestemming.

De afstand die we hebben afgelegd was iets meer dan het reisburo had opgegeven m aar we hebben dan ook wel zoveel mogelijk de mooiste route genomen.
In totaal hebben we 5360 km gereden maar met Dodge 2.0 liter, automaat met airco en cruise control, was dat niet zo.n probleem.
Het is misschien wel een lang verslag geworden en misschien ook niet zo spannend, maar wie verre reizen doet, kan veel verhalen. Dus zodoende 

14 juni 2005